Het vogelnest.

De Olympische zomer spelen van 2008 vonden plaats in China, om precies te zijn in Peking. De Chinese staat heeft voor dit evenement een compleet nieuw nationaal stadion laten bouwen: het vogelnest. 

Het nieuwe nationale stadion kreeg de naam het vogelnest door zijn excentrieke vormgeving. Wanneer we het stadion zien in een oogopslag, associëren  we dit gebouw gemakkelijk met een vogelnest. Kijk zelf maar eens:

The Nit - China, Peking 2008. 

Het gebouw is ontworpen door het Zwitserse duo Herzog en de Meuron. In de documentaire the making of the Nit zien we hoe deze twee westerlingen worstelen met de zakelijke Chinese wereld. Een wereld met totaal andere normen en waarden als het om de relatie opdrachtgever vs. maker gaat. In de documentaire werd verteld hoe de Chinese staat stukje bij beetje het ruime budget inkorten voor het stadion, waardoor de twee Zwitserse architecten elke keer opnieuw tegen een hoge stenen muur opliepen. Telkens werden ze gevraagd hun materialen aan te passen of stukjes van het ontwerp er uit te halen, om kosten te besparen. Persoonlijk zou ik uit mijn slof schieten als dit mij na de derde aanpassing weer verteld werd.

Wat me ook opviel in deze documentaire was dat de architect niet centraal staat. De Chinese maken het niets uit wie het gebouw ontworpen heeft. Een totaal andere rol voor de architect dan in het westen. In het westen worden architecten geprezen voor hun ontwerpen. Het liefst zetten we ze in een museum, waar iedereen kan zien hoe ze er in het echt uitzien. In China was dit dus totaal onbelangrijk. Zelfs bij het in de grond slaan van de eerste paal, wat voor veel architecten het begin is van hun nieuwe creatie, werd genadeloos de architect uit beeld gebracht. Hij kreeg de kans niet eens een schep te pakken. Op de foto gaan zat er ook niet in. Heel raar als wij bedenken, dat wij westerlingen het zo vanzelfsprekend vinden dat de rol van de kunstenaar zo wordt uitgelicht, terwijl dit in China totaal niet ter zake doet.

Een inspirerende en verfrissende documentaire, waar wij westerlingen nog een hoop van kunnen leren. Hoe moeten wij omgaan met dit soort situaties? En als je zelf nou zo een vooruitstrevende architect was, hoe zou jij met deze situatie omgaan?

Genoeg om over na te denken....

Dit was hem weer!

Tot de volgende!

LIEFDE!

Dyan

It has been a week!

Ja de tentamens, opdrachten en presentaties zijn klaar. Sorry dat ik even stil lag. Daarentegen heb ik volgende week een leuk verhaal over Lissabon waar ik geweest ben en over de Dutch Design week waar ik morgen (donderdag) en overmorgen (vrijdag) te vinden ben.

Blok twee staat voor de deur, dus dat beloofd wat!

LIEFDE!

Dyan

Heeft u een kaartje voor mij?

Tijdens deze mooie zonnige zondag was ik aan het werk. Ik werk als schoenenverkoper in Utrecht, wat ik met veel plezier doe. Tijdens de middag spits achter de kassa raakte ik in gesprek met een kunstenaar. Hij vertelde over zijn kunst en hoe hij te werk ging. Erg interessant. 

Emeli Sandé - Read all about it.

Het is weer zo ver.

Eens in het jaar heb je zo moment, vaak is dat wanneer de herfst aanbreekt. Je weet niet meer wie je bent, wat je wilt, wat je doet, waar je voor gaat, alles is weer nieuw, nergens is een begin of een eind, moet je nou rechts links of rechtdoor lopen, draag je winter kleren of zomer kleren, neem je een nieuw kapsel en sluit je even af van de wereld om over dit soort dingen na te denken. 

Creatie en reflectie: Maakbaarheid.

We zien het overal om ons heen. Gemaakte idealen, gemaakte mensen. We moeten zoveel en daarnaast kunnen we alles. We moeten alles hebben en als we dit dan kwijt zijn, ontstaat er paniek. 

Waarom wil de westerse maatschappij dit allemaal? Waarom moet je een dure smartphone, tablet, pc. Waarom moet alles duurzaam zijn, ecologisch, vernieuwend?

Deze maatschappij is gemaakt. In principe is het echte niet meer te onderscheiden van het neppen. Alles is gemaakt. Kortom, het begrip maakbaarheid.

Tijdens een les creatie en reflectie werden we gevraagd naar elkaars collages te kijken. Mijn mede student Lisa van der Pluijm kwam met deze term. Een zeer inspirerend verhaal. Zeker toen we naar haar college keken.

Waar ik eigenlijk naar toe wil is het volgende. Ken je die barbies nog? Totaal van plastic, te lange benen, een te mooi gezicht. Als we het over maakbaarheid hebben is dit het ideale voorbeeld. Maar zelfs Barbie is niet gelukkig volgens de fotografe Dina Goldstein, uit Vancouver.

Passedout - Dina Goldstein

Haircut - Dina Goldstein

Headless - Dina Goldstein

Dit was hem weer,

Tot de volgende,

Liefde, 

DYAN!

De herfst.

Het is afgelopen met het mooie zomerse weer. De herfst heeft zijn intrede gedaan. Onder het genot van een kop thee kruip je lekker op de bank voor de tv of met een goed boek. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de herfst niet eens zo erg vind. Juist in de herfst Komen mensen dichter bij elkaar. Mensen gaan minder snel de deur uit en juist daarom komen de fijne gesprekken naar boven thuis. 

Functionalisme. Ja, nog een keer!

Maandag is eigenlijk zo dag dat je niks wilt doen of moet doen. Gewoon een beetje uit je neus eten. Lijkt me op dit moment geen goed idee, want ik ben stront verkouden. Eigenlijk was deze maandag zo saai nog niet. Helemaal niet zelfs. Ik heb me prima vermaakt tijdens kunstgeschiedenis en de lezing over het functionalisme aan de BKV.

Goed begin van de week.

Maandag ochtend beginnen we de week met een gast college van Anne van der Zwaag. Anne van der Zwaag is een echte duizendpoot in de wereld van kunst en cultuur. Het college waar in zij uitlegde hoe haar leven in elkaar steekt, heeft mijn ogen geopend. als kunstmanager krijg je nooit een 9 tot 5 baan. Je mag er vanuit gaan dat je de hele week druk bezig bent met opdrachten en het onderhouden van je netwerk.

Netwerken.. je wordt er mee overspoeld. De ene vakdocent zegt: "Neem verschillende rollen aan, speel een groot toneelstuk. Dat doet toch iedereen?" De andere vakdocent zegt weer: "Wees jezelf, bezoek borrels, laat je gezicht regelmatig zien en bedenk wie er interessant kan zijn voor jou netwerk." Ik weet het allemaal niet meer. Ik laat het een beetje aan Linkedin over. Linkedin is toch vrij makkelijk. Personen die interessant lijken voor je netwerk laat Linkedin gewoon zien, het enige wat jij hoeft te doen is connecten. Ging het in het echt maar zo makkelijk. "Hoi! Connecten?"

Dus wil je connecten? Dan weet je me wel te vinden op Linkedin.

Networking

Dat was hem weer!

Tot de volgende,

Liefde,

Dyan

Geen gedoe!

Voor het vak Kunst en design geschiedenis heb ik zo juist het artikel "Loos ornament en misdaad" gelezen. Een tekst van Adolf Loos uit 1908.