Dag, weken tikken voorbij. Alsof de tijd vliegt. En hoe! Elke dag weer geniet ik van nieuwe indrukken, situaties en momenten die het leven heerlijk maken.

Dit bericht schrijf ik vanuit mijn kamer. Mijn eigenste plekkie in het mooie Utreg!
Best eng allemaal. Maanden ben je opzoek naar een kamer en dan BAM! Daar zit je dan met je kamer, alleen in Utrecht. Dat is even wennen zeg. Maar soms is het ook tijd om gewoon te doen. Niet te veel nadenken, maar echt doen! Laten wij wel wezen, hoe vaak zeg jij nou ja, maar doe je ook ja? Als jij daar over na gaat denken kom je denk ik net als ik tot de conclusie dat je vaker denkt dan doet!

Dus, ik heb heb ook ja gedaan. Tot nu toe ben ik er reuze tevreden mee!

IK ZEG DOEN!

Tot de volgende,

Liefde! 

Dyan

Sorry!

Ja, mijn blog staat droog. Vertel mij wat.

Door alle hectiek en drukte is het bloggen over mijn opleiding er een beetje bij in geschoten, maar niet getreurd binnenkort ben ik er weer.

Maandag is er namelijk de werkschouw aan de HKU. Het moment waar BKV studenten hun werken van het afgelopen half jaar presenteren en worden beoordeeld. Persoonlijk zou ik nachten geen oog dicht doen van de spanning. Daarom wens ik allen BKV studenten heel veel succes. Maandag zal ik rondlopen bij de beoordeling van de afstudeerrichting FINE ART.

Dus, brand los over je werk, proces, mooie momenten en frustraties. Ik zal jullie luisterend oor zijn.

Dit was hem voor zover. Nu een welverdiend weekend!

Tot de volgend.

LIEFDE!

Dyan

BAK. Basis voor actuele kunst.

Maandag negentien November, een bezoek aan BAK Utrecht. Het culturele centrum waar maatschappelijk politieke vraagstukken worden tentoongesteld. De toeschouwer wordt gevraagd kritisch na te denken over politiek in onze maatschappij. Dit allemaal dankzij kunst.

Met een deel van de klas hebben we de tentoonstelling “How Much Fascism?” bekeken. Een tentoonstelling waar fascisme in onze samenleving aan de kaak wordt gesteld. Hoe zien wij Fascisme terug in Nederlandse politiek? Of in het conflict tussen Israël en Palestina.

Bij de maquette van Jonas Staal, die gebaseerd is op de ideeën van Fleur Agema. Wordt een gevangenis neergezet. Dit idee werkte Fleur Agema uit voor haar master scriptie. Achteraf schrok zij, na het zien van haar uitgewerkte ideeën. Iets wat ik me heel goed kan voorstellen. De maquette laat een gevangenis zien met vier fases. Gevangen komen terecht in een bunker die compleet is afgesloten, wanneer er goed gedrag wordt vertoon mag de gevangen zich verplaatsen naar fase 2. In fase twee leven de gevangenen in tentjes, waar ze een zelfvoorzienend leven kunnen opbouwen. Na fase twee komen gevangen terecht in fase drie. In fase drie mogen de gevangen een leven gaan lijden in een opgezet dorpje. Hier vinden we verschillende kleine winkeltjes. In fase vier mogen de gevangen in een waar rijtjeshuis gaan wonen. De gevangen zijn dan klaar voor de echte wereld en hoeven dit alleen nog maar te bewijzen door zelfstandig een leven te lijden.

Een idee, wat op zich nog niet eens een gek idee is, als je er niet te lang over nadenkt. Wanneer ik dit wel ga doen komt de afgunst en woede in mij naar boven. Hoe bestaat het dat mensen zulke ideeën hebben. Levens gevaarlijk. In de literatuur is dit ook een veel voorkomend verschijnsel. Een hoofdrol speler bevind zich dan in een samenleving die gerangschikt is na klasse, waar een klein deel van deze samenleving het heft in handen heeft. Mensen worden dom gehouden. Wanneer de hoofdrolspeler in opstand komt, wordt hij of zij met de grond gelijk gemaakt. Neem bijvoorbeeld het beok 1984 van Geogre Orwell. 

Een gevaarlijke situatie als je het mij vraagt. Wat ik mij dan afvraag: waar liggen de grenzen voor een kunstenaar? In hoeverre mag de kunstenaar zijn gang gaan? Is het niet zo dat kunstenaars juist de kritische vragen moeten blijven stellen, om de samenleving scherp te houden?

Persoonlijk denk ik dat kunstenaars de rol van critici in deze samenleving, opgeslokt door de media, moeten aanhouden. Het is belangrijk dat iedereen zelf blijft nadenken en we ons niet laten opleggen wat we moeten doen. In het verleden hebben we gezien tot wat voor taferelen een dergelijke situatie kan leiden, als we klakkeloos iemand anders zijn mening overnemen.

Dus voor vandaag geef ik jullie mee: Think for yourself!

Tot de volgende!

Liefde!

Dyan! 

Food Design, volgens Premsela.

Designhuis, Dutch Design Week 2012.

Voedsel is vaak iets wat we gewoonweg consumeren zonder enige gedachten over design door ons hoofd te laten gaan. Het tegendeel is waar. In het Designhuis in Eindhoven vond tijdens de Dutch Design Week een tentoonstelling plaats over voedsel en haar design. De overkoepelende organisatie Premsela programmeerde de tentoonstelling De etende mens. Verschillende voedsel bronnen raken langzaam op. Curator Marije Vogelzang laat projecten zien van verschillende kunstenaars een oplossing voor dit probleem vinden. Nog niet allen designers en beeldend kunstenaars zijn overtuigd van het feit dat voedsel ook design kent. Premsela wil met deze tentoonstelling aandacht vragen voor het design van voedsel en kunstenaars inspireren met deze tentoonstelling.

Ik kan mijzelf vinden in de mening van Premsela. Veel consumenten maar ook kunstenaars weten niet wat voor een impact design op voedsel heeft. Het is goed en belangrijk dat dit gedeeld wordt met iedereen en dat mensen zich er van bewust worden hoe belangrijk wij het vinden dat voedsel er goed uitziet. Tijdens de tentoonstelling was er bijvoorbeeld een tafel vol gelegd met snoep en andere lekkernijen, netjes gerangschikt op kleur. Dit gaf een prachtig beeld, tevens stond het water me in de mond. Voedsel bevatten zoveel verschillende en mooie kleuren. Pure kleuren uit de natuur.  Eigenlijk een prachtige inspiratiebron voor menig kunstenaar. Premsela heeft mij geprikkeld met haar tentoonstelling de Etende Mens. Daarnaast heeft Premsela mij anders laten kijken naar voedsel. Neem bijvoorbeeld het stukje gehakt, wat sprekend op gehakt leek, alleen was het gehakt gebreid in plaats van vlees. Een prachtige illustratie over hoe wij naar voedsel kijken, blijven consumeren en nergens bij nadenken. Een tentoonstelling die je ogen opent en laat nadenken over de wereld van Food Design. 

Een tafel vol lekkers! 

Gebreid gehakt! 

Tot de volgende!

Liefde!

Dyan. 

Printen, maar dan 3D.

De Dutch Design Week stond er vol van. De 3D printer. Een technologie die langzamerhand steeds geavanceerder wordt, en misschien wel ooit plaats gaat maken voor voor het echte handwerk. 

In het volgende filmpje, een fragment van de Wereld Draait Door, waar Nederland kennis maakt met de technologie van 3D printen, wordt verteld hoe de eerste 3D printer te werk gaat.

Laagje voor laagje wordt het fluitje in elkaar gesmolten en ontstaat er een fysiek object, wat eigenlijk gewoon van internet is gedownload.

Hoe gaat dit veder? Hoe gaat deze technologie zich veder ontwikkelen. We kunnen stellen dat dit een enorme innoverend is en zoals Matthijs het zegt: "een tweede industriële revolutie inluid."

Wanneer we bedenken dat dit filmpje al weer anderhalf jaar oud is, zal je vast versteld staan over wat de 3D printer heeft doorgemaakt.

van het printen naar plastic kan een 3D printer nu met twee lasers uit een hoop poeder hele voorwerpen printen die vele malen sterker en groter zijn. Tijdens de Dutch Design Week werd er bij Piet Hein Eek een printer tentoongesteld die complete stoelen uit print. Ik heb dan ook een van de stoelen getest en kwam tot de conclusie dat ze eigenlijk heerlijk zitten. Ik vind hem er niet zo bijzonder mooi uitzien, maar het zat heerlijk!

Endless stoel - Dirk van der Kooij

Een prachtig werk van Dirk van der Kooij, gemaakt met zijn zelf gemaakte 3D printer. Een knap stukje design, als je het mij vraagt. Nu is mijn vraag: is het printen van objecten nog wel design te noemen? Zou dit de toekomst van design zijn, het printen van design?

Ik weet het niet.. wat denk jij?

Dit was hem weer..

Tot de volgende!

LIEFDE!

Dyan!

A trip to Lisboa!

Een weekendje er tussen uit. Eigenlijk paste dat totaal niet in mijn te strakke planning, maar ach me vader zou graag zien dat ik met hem mee ging. Zo doende ging ik naar Portugal. Een weekend familiy time. 

Het begon allemaal op het te grote Schiphol. Een doolhof aan incheckbalie's van de tientallen verschillende luchtvaartmaatschappijen. Wat ik persoonlijk nog al overdreven vind. Wat me gelijk opviel was de rij van mensen die niet online inchecken. Het gemak dient de mens zou je zeggen, op de gemiddelde Schiphol bezoeker denkt daar dus toch anders over. Mijn vader van over de vijftig snapt hoe het online inchecken werkt, waarom doen al deze zakenlieden, backpacker's en jongen gezinnen hier niet aan mij. Deze verschillende groepen mensen maken dagelijks gebruik van verschillende online media. Waarom dan niet online inchecken?

Maar goed, eenmaal aangekomen in ons hotel was iedereen dood op van de vliegreis. Volgens mij is niemand er voor gemaakt om zo een lange afstand af te leggen, in zo een korte tijd. De enorme druk die op je oren staat kan niet gezond zijn. En dan nog iets, waarom zien alle vliegtuigen er zo stom, technologische en suf er uit. Waarom hangt er geen kunst in vliegtuigen? Dat een vliegtuig er van buiten wit met logo's beplakt uitziet, ja dat snap ik. Het interieur daarentegen. Waarom vraagt een vliegtuigmaatschappij niet een kunstenaar om de vele opbergvakken te beschilderen met een prachtig verhaal....

Van de ene verbazing val ik in de andere. Omdat we laat aankwamen in Lissabon, zijn we de volgende dag pas echt de stad ingetrokken. We besloten een toeristen bus te nemen, met twee verschillende routes. De eerste route zou ons alle highlights van de stad laten zien. De tweede en tevens korte route, nam ons mee naar het hoogste en meest historische deel van de stad. Na een korte wandeling berg opwaards kwamen we uit bij Castelo de São Jorge. Het schijnt zo te zijn dat dit het begin van Lissabon was. Een kasteel wat ver voor christus gebouwd en bewoond werd.

Castelo de São Jorge - Lissabon

Daarnaast hebben we nog tal van bijzondere gebouwen, standbeelden en pleinen gezien. Iets wat ik zeker nog even wil delen met jullie zijn de straten van Lissabon. Op de meeste bezochte plekken zijn de straten op een typisch Portugezen manier aangelegd. Een vorm van mozaïek wat in Lissabon wordt beschermd als een ware kunst.

Straat mozaïek - Lissabon.

Neem bijvoorbeeld deze. Een mozaïek wat is aangelegd op de laan van de vrijheid. De meest voornaamste avenue van de stad, waar grote mode warenhuizen zijn gevestigd.

Al met al was het een bijzonder reisje naar Lissabon. Een stad rijk aan cultuur en geschiedenis wat je ooit in je leven een keer gezien moet hebben.

Dit was hem weer.

Tot de volgende!

LIEFDE! 

Dyan.

Het vogelnest.

De Olympische zomer spelen van 2008 vonden plaats in China, om precies te zijn in Peking. De Chinese staat heeft voor dit evenement een compleet nieuw nationaal stadion laten bouwen: het vogelnest. 

Het nieuwe nationale stadion kreeg de naam het vogelnest door zijn excentrieke vormgeving. Wanneer we het stadion zien in een oogopslag, associëren  we dit gebouw gemakkelijk met een vogelnest. Kijk zelf maar eens:

The Nit - China, Peking 2008. 

Het gebouw is ontworpen door het Zwitserse duo Herzog en de Meuron. In de documentaire the making of the Nit zien we hoe deze twee westerlingen worstelen met de zakelijke Chinese wereld. Een wereld met totaal andere normen en waarden als het om de relatie opdrachtgever vs. maker gaat. In de documentaire werd verteld hoe de Chinese staat stukje bij beetje het ruime budget inkorten voor het stadion, waardoor de twee Zwitserse architecten elke keer opnieuw tegen een hoge stenen muur opliepen. Telkens werden ze gevraagd hun materialen aan te passen of stukjes van het ontwerp er uit te halen, om kosten te besparen. Persoonlijk zou ik uit mijn slof schieten als dit mij na de derde aanpassing weer verteld werd.

Wat me ook opviel in deze documentaire was dat de architect niet centraal staat. De Chinese maken het niets uit wie het gebouw ontworpen heeft. Een totaal andere rol voor de architect dan in het westen. In het westen worden architecten geprezen voor hun ontwerpen. Het liefst zetten we ze in een museum, waar iedereen kan zien hoe ze er in het echt uitzien. In China was dit dus totaal onbelangrijk. Zelfs bij het in de grond slaan van de eerste paal, wat voor veel architecten het begin is van hun nieuwe creatie, werd genadeloos de architect uit beeld gebracht. Hij kreeg de kans niet eens een schep te pakken. Op de foto gaan zat er ook niet in. Heel raar als wij bedenken, dat wij westerlingen het zo vanzelfsprekend vinden dat de rol van de kunstenaar zo wordt uitgelicht, terwijl dit in China totaal niet ter zake doet.

Een inspirerende en verfrissende documentaire, waar wij westerlingen nog een hoop van kunnen leren. Hoe moeten wij omgaan met dit soort situaties? En als je zelf nou zo een vooruitstrevende architect was, hoe zou jij met deze situatie omgaan?

Genoeg om over na te denken....

Dit was hem weer!

Tot de volgende!

LIEFDE!

Dyan

It has been a week!

Ja de tentamens, opdrachten en presentaties zijn klaar. Sorry dat ik even stil lag. Daarentegen heb ik volgende week een leuk verhaal over Lissabon waar ik geweest ben en over de Dutch Design week waar ik morgen (donderdag) en overmorgen (vrijdag) te vinden ben.

Blok twee staat voor de deur, dus dat beloofd wat!

LIEFDE!

Dyan

Heeft u een kaartje voor mij?

Tijdens deze mooie zonnige zondag was ik aan het werk. Ik werk als schoenenverkoper in Utrecht, wat ik met veel plezier doe. Tijdens de middag spits achter de kassa raakte ik in gesprek met een kunstenaar. Hij vertelde over zijn kunst en hoe hij te werk ging. Erg interessant. 

Emeli Sandé - Read all about it.