“get the crap out of your language!”

Eventjes spuwen! 

Maakbaarheid, een term die zijn kracht is verloren. Een duidelijk beschrijving over een proces binnen de kunsten, marketing of bijvoorbeeld de samenleving wordt vaak ondersteund met de term maakbaarheid, maar wat zegt maakbaarheid nou eigenlijk?

Maakbaarheid is een term om te beschrijven dat iets maakbaar is. Iets is kneedbaar, nog te vormen. Vaak dient dit dan ook te gebeuren om het maximale uit een proces te halen. Maar willen wij dat niet altijd. Willen wij als marketeers niet altijd dat onze acties tot een resultaat leiden waarin wij potentiële klanten weten te verleiden tot kopen. En is het niet zo dat de regering met al zijn wetten en regels streeft naar een samenleving die fijn is om in te leven. Is het niet gewoon zo dat wij de term maakbaarheid gebruiken omdat wij gewoon lui zijn? Willen wij nog wel uitleggen wat de marketeer wilt bereiken met zijn plannen en acties. Of willen wij nog wel uitleggen wat de staat doet om onze samenleving vorm te geven en in stand te houden.

Maakbaarheid is een woord wat gebruikt wordt om een proces te benoemen. Een proces wat eigenlijk zo belangrijk is dat het altijd genoemd moet worden! Laten wij dat dus ook doen! Laten wij niet langer een term als maakbaarheid gebruiken, om het maar te gebruiken. Nee, laten wij de term maakbaarheid alleen gebruiken als het echt iets toevoegt aan een bepaalde situatie. Een samenleving die maakbaar is. Nee, een samenleving is een dusdanig spannend en groot onderwerp dat het een verklaring nodig heeft. 

Denken, denken en denken... 

LIEFDE! 

Dyan

Carré d’artistes

In tijden waar de wind voor de kunsten steeds heviger gaat waaien, is het belangrijk om ons af te vragen wat nieuwe uitkomsten zijn. Nieuwe uitkomsten om toch geld te blijven verdienen. 

Moet de kunsten en dan met name galerie's service gerichter worden? Moeten wij ook geloven aan de belevenis economie? Moeten wij merk bouwers worden of misschien ons publiek verbreden? 

Dit laatste heeft Carré d'artistes heel erg sterk doorgevoerd in haar concept. Deze nieuwe vorm van kunst aanbieden aan een groter publiek, door jezelf als galerie opener en toegankelijker op te stellen, is de uitkomst volgens dit Franse bedrijf. Carré d'artistes wilt kunst toegankelijker maken door de prijs voor kunst zo laag mogelijk te houden. 

In plaats van levens grote doek, verkoopt Carré d'artistes enkel en alleen werken in vier vaste formaten. 10x10, 15x15, 20x20 en 30x30. Met elk hun eigen vaste prijs. 

Een concept wat de kunstwereld met de neus op de feiten drukt! Een galerie is nog steeds een plek waar voorwerpen verkocht worden. Net als een gewone doorsnee winkel?  Dus waarom stellen wij onszelf niet op als retailers? 

Een plek waar jij zeker eens moet kijken: 

Carré D'artistes - Zadelstraat - Utrecht

Carré D'artistes - interieur

Dyan

Dromen

Dromen. Iedereen heeft ze. Sommige doen er wat mee, andere houden ze liever als illusies. Daarentegen geloof ik dat dromen echt wat goeds kunnen doen. Loesje trouwens ook:

Ik wil graag veder.. veder kijken dan dat er op dit moment gebeurd. Ik wil graag de wereld van VADM in. Om eerlijk te zijn sta ik te springen. Liever vandaag dan morgen.

Goed, ik zal nog even geduldig moeten wachten.. nog twee blokken en dan mag het. Dan komt de echte wereld om de hoek kijken. Dan doen wij niet meer aan fictie bedrijven, maar echte keiharde geldverdieners!

Het is als of de wereld van VADM constant van links naar rechts flits en ik haar nog niet te pakken krijg. Wacht maar. Binnekort ben ik ook van de partij!

Tot de volgende!

LIEFDE!

DYAN

Bezoek NAI

Twee weken kerstvakantie. Wat doe je dan? Juist een dagje musea. Vandaag stond op het programma NAI. Het NAI waar ik al vaker over heb geschreven staat voor het Nederlands Architectuur Instituut. Een instelling met bibliotheek, shop, café/restaurant, museum en een plek voor lezingen. 

Vandaag bezocht ik met mijn vader het museum. Een zeer inspirerende dag. Het NAI laat mij altijd nadenken over architectuur. Het geeft je als het ware de kans om te kijken vanuit de architect. Of met elkaar in gesprek te gaan over hoe jij een gebouw ziet, wat het doet met je en waarom. Waarom kiezen gemeentes, architecten ervoor een bepaald gebouw een bepaalde uitstraling te geven. Vragen die in je hoofd gaan spoken wanneer je door de tentoonstelling de stad van de toekomst wandelt.

De tentoonstelling de stad van de toekomst is een interactieve tentoonstelling waar jij als teoschouwer wordt gevraagd na te denken over bekende Nederlandse gebouwen. vijf ijk personen nemen je mee door het Nederlandse architectuur landschap en vertellen kort wat zij er van vinden. Neem bijvoorbeeld het ING house. Een gebouw van de ING wat volledig uit glas en staal bestaat. Persoonlijk vind ik dit niet het meest mooie gebouw van Nederland. Het glas, het staal en dan ook nog eens deze niets zeggende vorm, draagt voor mij niet bij aan een mooier Nederland. Mooi is gelukkig ook maar subjectief. Het idee achter het gebouw vind ik daarentegen wel geweldig. Dit gebouw heeft als eigenschappen dat het transparant, open en dus eerlijk is. Dit is precies wat ING wilt uitstralen. Daarbij komt nog dat het gebouw pal naast de snelweg staat en dus door veel mensen gezien wordt. Iedereen mag mee gluren bij de ING.

Maar goed, daarnaast was er in het NAI nog veel meer te zien. Een tentoonstelling van de architect LELÉ. Een architect uit Brazillie die complete ziekenhuizen zo ontwerpt dat zij passen in hun omgeving en samen met de natuur mensen gezond maakt. Een prachtige filosofie voor een ziekenhuis. Hieronder vind je een van zijn meester werken. De grote ronde koepel dient als college zaal, waar jongen artsen worden opgeleid.

LELÉ - RIO Hospital.

Het meest indrukwekkende tijdens het bezoek aan het NAI blijft huize Sonneveld. Een woonhuis compleet bewaard uit de tijd van het nieuwe bouwen. Mijn vader herkende sommige meubels zelfs van foto's van vroeger, erg ontroerend en leuk om al deze familie verhalen weer te horen.

Dit was hem weer.

Tot de volgend,

LIEFDE!

Dyan

Dag, weken tikken voorbij. Alsof de tijd vliegt. En hoe! Elke dag weer geniet ik van nieuwe indrukken, situaties en momenten die het leven heerlijk maken.

Dit bericht schrijf ik vanuit mijn kamer. Mijn eigenste plekkie in het mooie Utreg!
Best eng allemaal. Maanden ben je opzoek naar een kamer en dan BAM! Daar zit je dan met je kamer, alleen in Utrecht. Dat is even wennen zeg. Maar soms is het ook tijd om gewoon te doen. Niet te veel nadenken, maar echt doen! Laten wij wel wezen, hoe vaak zeg jij nou ja, maar doe je ook ja? Als jij daar over na gaat denken kom je denk ik net als ik tot de conclusie dat je vaker denkt dan doet!

Dus, ik heb heb ook ja gedaan. Tot nu toe ben ik er reuze tevreden mee!

IK ZEG DOEN!

Tot de volgende,

Liefde! 

Dyan

Sorry!

Ja, mijn blog staat droog. Vertel mij wat.

Door alle hectiek en drukte is het bloggen over mijn opleiding er een beetje bij in geschoten, maar niet getreurd binnenkort ben ik er weer.

Maandag is er namelijk de werkschouw aan de HKU. Het moment waar BKV studenten hun werken van het afgelopen half jaar presenteren en worden beoordeeld. Persoonlijk zou ik nachten geen oog dicht doen van de spanning. Daarom wens ik allen BKV studenten heel veel succes. Maandag zal ik rondlopen bij de beoordeling van de afstudeerrichting FINE ART.

Dus, brand los over je werk, proces, mooie momenten en frustraties. Ik zal jullie luisterend oor zijn.

Dit was hem voor zover. Nu een welverdiend weekend!

Tot de volgend.

LIEFDE!

Dyan

BAK. Basis voor actuele kunst.

Maandag negentien November, een bezoek aan BAK Utrecht. Het culturele centrum waar maatschappelijk politieke vraagstukken worden tentoongesteld. De toeschouwer wordt gevraagd kritisch na te denken over politiek in onze maatschappij. Dit allemaal dankzij kunst.

Met een deel van de klas hebben we de tentoonstelling “How Much Fascism?” bekeken. Een tentoonstelling waar fascisme in onze samenleving aan de kaak wordt gesteld. Hoe zien wij Fascisme terug in Nederlandse politiek? Of in het conflict tussen Israël en Palestina.

Bij de maquette van Jonas Staal, die gebaseerd is op de ideeën van Fleur Agema. Wordt een gevangenis neergezet. Dit idee werkte Fleur Agema uit voor haar master scriptie. Achteraf schrok zij, na het zien van haar uitgewerkte ideeën. Iets wat ik me heel goed kan voorstellen. De maquette laat een gevangenis zien met vier fases. Gevangen komen terecht in een bunker die compleet is afgesloten, wanneer er goed gedrag wordt vertoon mag de gevangen zich verplaatsen naar fase 2. In fase twee leven de gevangenen in tentjes, waar ze een zelfvoorzienend leven kunnen opbouwen. Na fase twee komen gevangen terecht in fase drie. In fase drie mogen de gevangen een leven gaan lijden in een opgezet dorpje. Hier vinden we verschillende kleine winkeltjes. In fase vier mogen de gevangen in een waar rijtjeshuis gaan wonen. De gevangen zijn dan klaar voor de echte wereld en hoeven dit alleen nog maar te bewijzen door zelfstandig een leven te lijden.

Een idee, wat op zich nog niet eens een gek idee is, als je er niet te lang over nadenkt. Wanneer ik dit wel ga doen komt de afgunst en woede in mij naar boven. Hoe bestaat het dat mensen zulke ideeën hebben. Levens gevaarlijk. In de literatuur is dit ook een veel voorkomend verschijnsel. Een hoofdrol speler bevind zich dan in een samenleving die gerangschikt is na klasse, waar een klein deel van deze samenleving het heft in handen heeft. Mensen worden dom gehouden. Wanneer de hoofdrolspeler in opstand komt, wordt hij of zij met de grond gelijk gemaakt. Neem bijvoorbeeld het beok 1984 van Geogre Orwell. 

Een gevaarlijke situatie als je het mij vraagt. Wat ik mij dan afvraag: waar liggen de grenzen voor een kunstenaar? In hoeverre mag de kunstenaar zijn gang gaan? Is het niet zo dat kunstenaars juist de kritische vragen moeten blijven stellen, om de samenleving scherp te houden?

Persoonlijk denk ik dat kunstenaars de rol van critici in deze samenleving, opgeslokt door de media, moeten aanhouden. Het is belangrijk dat iedereen zelf blijft nadenken en we ons niet laten opleggen wat we moeten doen. In het verleden hebben we gezien tot wat voor taferelen een dergelijke situatie kan leiden, als we klakkeloos iemand anders zijn mening overnemen.

Dus voor vandaag geef ik jullie mee: Think for yourself!

Tot de volgende!

Liefde!

Dyan! 

Food Design, volgens Premsela.

Designhuis, Dutch Design Week 2012.

Voedsel is vaak iets wat we gewoonweg consumeren zonder enige gedachten over design door ons hoofd te laten gaan. Het tegendeel is waar. In het Designhuis in Eindhoven vond tijdens de Dutch Design Week een tentoonstelling plaats over voedsel en haar design. De overkoepelende organisatie Premsela programmeerde de tentoonstelling De etende mens. Verschillende voedsel bronnen raken langzaam op. Curator Marije Vogelzang laat projecten zien van verschillende kunstenaars een oplossing voor dit probleem vinden. Nog niet allen designers en beeldend kunstenaars zijn overtuigd van het feit dat voedsel ook design kent. Premsela wil met deze tentoonstelling aandacht vragen voor het design van voedsel en kunstenaars inspireren met deze tentoonstelling.

Ik kan mijzelf vinden in de mening van Premsela. Veel consumenten maar ook kunstenaars weten niet wat voor een impact design op voedsel heeft. Het is goed en belangrijk dat dit gedeeld wordt met iedereen en dat mensen zich er van bewust worden hoe belangrijk wij het vinden dat voedsel er goed uitziet. Tijdens de tentoonstelling was er bijvoorbeeld een tafel vol gelegd met snoep en andere lekkernijen, netjes gerangschikt op kleur. Dit gaf een prachtig beeld, tevens stond het water me in de mond. Voedsel bevatten zoveel verschillende en mooie kleuren. Pure kleuren uit de natuur.  Eigenlijk een prachtige inspiratiebron voor menig kunstenaar. Premsela heeft mij geprikkeld met haar tentoonstelling de Etende Mens. Daarnaast heeft Premsela mij anders laten kijken naar voedsel. Neem bijvoorbeeld het stukje gehakt, wat sprekend op gehakt leek, alleen was het gehakt gebreid in plaats van vlees. Een prachtige illustratie over hoe wij naar voedsel kijken, blijven consumeren en nergens bij nadenken. Een tentoonstelling die je ogen opent en laat nadenken over de wereld van Food Design. 

Een tafel vol lekkers! 

Gebreid gehakt! 

Tot de volgende!

Liefde!

Dyan. 

Printen, maar dan 3D.

De Dutch Design Week stond er vol van. De 3D printer. Een technologie die langzamerhand steeds geavanceerder wordt, en misschien wel ooit plaats gaat maken voor voor het echte handwerk. 

In het volgende filmpje, een fragment van de Wereld Draait Door, waar Nederland kennis maakt met de technologie van 3D printen, wordt verteld hoe de eerste 3D printer te werk gaat.

Laagje voor laagje wordt het fluitje in elkaar gesmolten en ontstaat er een fysiek object, wat eigenlijk gewoon van internet is gedownload.

Hoe gaat dit veder? Hoe gaat deze technologie zich veder ontwikkelen. We kunnen stellen dat dit een enorme innoverend is en zoals Matthijs het zegt: "een tweede industriële revolutie inluid."

Wanneer we bedenken dat dit filmpje al weer anderhalf jaar oud is, zal je vast versteld staan over wat de 3D printer heeft doorgemaakt.

van het printen naar plastic kan een 3D printer nu met twee lasers uit een hoop poeder hele voorwerpen printen die vele malen sterker en groter zijn. Tijdens de Dutch Design Week werd er bij Piet Hein Eek een printer tentoongesteld die complete stoelen uit print. Ik heb dan ook een van de stoelen getest en kwam tot de conclusie dat ze eigenlijk heerlijk zitten. Ik vind hem er niet zo bijzonder mooi uitzien, maar het zat heerlijk!

Endless stoel - Dirk van der Kooij

Een prachtig werk van Dirk van der Kooij, gemaakt met zijn zelf gemaakte 3D printer. Een knap stukje design, als je het mij vraagt. Nu is mijn vraag: is het printen van objecten nog wel design te noemen? Zou dit de toekomst van design zijn, het printen van design?

Ik weet het niet.. wat denk jij?

Dit was hem weer..

Tot de volgende!

LIEFDE!

Dyan!

A trip to Lisboa!

Een weekendje er tussen uit. Eigenlijk paste dat totaal niet in mijn te strakke planning, maar ach me vader zou graag zien dat ik met hem mee ging. Zo doende ging ik naar Portugal. Een weekend familiy time. 

Het begon allemaal op het te grote Schiphol. Een doolhof aan incheckbalie's van de tientallen verschillende luchtvaartmaatschappijen. Wat ik persoonlijk nog al overdreven vind. Wat me gelijk opviel was de rij van mensen die niet online inchecken. Het gemak dient de mens zou je zeggen, op de gemiddelde Schiphol bezoeker denkt daar dus toch anders over. Mijn vader van over de vijftig snapt hoe het online inchecken werkt, waarom doen al deze zakenlieden, backpacker's en jongen gezinnen hier niet aan mij. Deze verschillende groepen mensen maken dagelijks gebruik van verschillende online media. Waarom dan niet online inchecken?

Maar goed, eenmaal aangekomen in ons hotel was iedereen dood op van de vliegreis. Volgens mij is niemand er voor gemaakt om zo een lange afstand af te leggen, in zo een korte tijd. De enorme druk die op je oren staat kan niet gezond zijn. En dan nog iets, waarom zien alle vliegtuigen er zo stom, technologische en suf er uit. Waarom hangt er geen kunst in vliegtuigen? Dat een vliegtuig er van buiten wit met logo's beplakt uitziet, ja dat snap ik. Het interieur daarentegen. Waarom vraagt een vliegtuigmaatschappij niet een kunstenaar om de vele opbergvakken te beschilderen met een prachtig verhaal....

Van de ene verbazing val ik in de andere. Omdat we laat aankwamen in Lissabon, zijn we de volgende dag pas echt de stad ingetrokken. We besloten een toeristen bus te nemen, met twee verschillende routes. De eerste route zou ons alle highlights van de stad laten zien. De tweede en tevens korte route, nam ons mee naar het hoogste en meest historische deel van de stad. Na een korte wandeling berg opwaards kwamen we uit bij Castelo de São Jorge. Het schijnt zo te zijn dat dit het begin van Lissabon was. Een kasteel wat ver voor christus gebouwd en bewoond werd.

Castelo de São Jorge - Lissabon

Daarnaast hebben we nog tal van bijzondere gebouwen, standbeelden en pleinen gezien. Iets wat ik zeker nog even wil delen met jullie zijn de straten van Lissabon. Op de meeste bezochte plekken zijn de straten op een typisch Portugezen manier aangelegd. Een vorm van mozaïek wat in Lissabon wordt beschermd als een ware kunst.

Straat mozaïek - Lissabon.

Neem bijvoorbeeld deze. Een mozaïek wat is aangelegd op de laan van de vrijheid. De meest voornaamste avenue van de stad, waar grote mode warenhuizen zijn gevestigd.

Al met al was het een bijzonder reisje naar Lissabon. Een stad rijk aan cultuur en geschiedenis wat je ooit in je leven een keer gezien moet hebben.

Dit was hem weer.

Tot de volgende!

LIEFDE! 

Dyan.